Ik besloot om mijn baan in loondienst op te zeggen
Het was geen impulsief besluit, maar een besluit vanuit een diep gevoel van vertrouwen. Vertrouwen in mezelf en vertrouwen in het leven. Ik voelde: dit is het moment om aan mijn werkgever door te geven dat ik per september stop. Niemand die mij heeft verteld dat dit geen goed besluit is. Zelfs mijn vader niet. Waarom? Omdat dit míjn keuze is. Ik sta achter mijn keuze. Ik hoef me niet te verantwoorden. Ik heb zo’n diep gevoel van vertrouwen in dit nieuwe hoofdstuk - het enige wat ik kan doen is ervoor gaan.
Dit diepe gevoel van zelfvertrouwen is niet van de een op de andere dag gebouwd
Het diepe gevoel van vertrouwen in het leven en het vertrouwen dat alles ontvouwt voor mij, is ook niet van de een op de andere dag gebouwd.
Ik heb eerlijk naar mezelf moeten kijken. Naar de overtuigingen die ik had en de verhalen die ik mezelf vertelde. Ik moest naar mijn patronen kijken en begrijpen waarom ik deed wat ik deed. Ik moest naar de manieren kijken waarom ik mezelf (onbewust) saboteerde. Mijn uitstelgedrag, die chronische moeheid die ik voelde, altijd een onderliggende gevoel van ontevredenheid en altijd een
low mood.
Hoe eerlijker ik naar mezelf durfde te kijken, hoe dichter ik bij mijn authentieke kern kwam en hoe dichter ik bij mijn échte gevoel kwam.
Once you see it, you can’t unsee it:
de manier waarop ik mezelf klein hield, wegliep in plaats van verantwoordelijkheid nam, nog altijd de gevoelens van anderen vóór die van mezelf zette. Allemaal facades - maskers - om erbij te horen.
Hoe groter de
act, hoe verder ik verwijderd raakte van mijn authentieke kern
... en hoe verder ik verwijderd raakte van mijn échte behoeften en verlangens in dit leven.
Hoe eerlijker ik naar mezelf durfde te kijken, hoe kwetsbaarder ik daarin durfde te zijn en hoe meer ruimte ik hieraan durfde te geven: hoe dichter ik bij mijn gevoel kwam. Mijn intuïtie. Mijn innerlijke kompas.
Ik voelde het al een langere tijd. Toch wist ik altijd wel een reden te bedenken om het toch nog iets langer vol te houden, maar mijn gevoel zei: per september stop je. Ik kon er niet meer omheen. Soms is het gewoon tijd voor de volgende stap. Dit is waar ik volledig durf te vertrouwen op mijn innerlijk kompas die de koers bepaalt. Ik weet ongeveer waar we naartoe gaan, maar wat we onderweg tegenkomen, blijft een verrassing. Toch vertrouw ik op mijn innerlijke kompas, ik vertrouw op mijn eigen draagkracht en ik weet: iedere storm trotseer ik.
Het is tijd om mijn vleugels uit te slaan
... en mij volledig te focussen op mijn eigen werk, zodat ik kan doen waarvan ik altijd heb gevoeld dat ik ervoor bedoeld ben: soortgelijke vrouwen begeleiden naar het leven waar zíj voor bedoeld zijn. Een leven in vertrouwen. Een leven geleid vanuit zelfvertrouwen en een gevoel van zelfverzekerdheid dat gepaard gaat met zo’n diepe innerlijke kracht, dat een tegenslag je niet langer verslagen laat voelen, maar je altijd weet: ik kom hier weer bovenop.
Dat is mijn wens voor iedere vrouw.
It's a damn good place to be at ❤️