Is de week alweer voorbij? Wat gaat de tijd hard... Het is alweer dinsdag en dat betekent dat vandaag: Tune In Tuesday #02 is.

Vandaag is zo'n thema, waarbij je eerste reactie waarschijnlijk zal zijn: doorgaan, deze mail wegklikken en lekker naar iets anders kijken.

Je bent een champ als je blijft, want hier begint het echte werk.

We hebben allemaal kanten van onszelf die we liever niet zien. Eigenschappen waar we ons voor schamen, gevoelens die we wegstoppen of overtuigingen over onszelf die we liever niet onder ogen komen. Soms zijn we ons daar heel bewust van, maar vaak spelen ze op de achtergrond mee in hoe we denken, voelen en reageren.

Welkom bij schaduwwerk

Schaduwwerk gaat voor mij over het leren herkennen van de kanten van jezelf die je liever niet ziet, die je hebt weggestopt of waar je jezelf simpelweg niet de ruimte voor geeft. Denk aan onzekerheid, jaloezie, boosheid, de behoefte aan erkenning of de angst om afgewezen te worden. Gevoelens en eigenschappen die we soms liever verbergen, omdat we hebben geleerd dat ze niet wenselijk zijn of omdat ze ons confronteren met iets wat we diep vanbinnen over onszelf geloven.

Jouw schaduw laat zich zien op de momenten waarop je ergens sterk op reageert.

Je wordt boos, raakt geïrriteerd, trekt je terug of voelt een enorme behoefte om jezelf te bewijzen. Je aandacht gaat al snel naar wat de ander heeft gedaan en waarom diegene jou zo raakt.

Maar wat gebeurt er als je even stopt met kijken naar de ander en je aandacht naar binnen richt? En je jezelf afvraagt:

Wat wordt er eigenlijk in míj geraakt?

Dat betekent niet dat de ander niets verkeerd heeft gedaan of dat jouw gevoelens niet terecht zijn. Het betekent dat je bereid bent om ook naar je eigen binnenwereld te kijken. Naar wat een situatie bij je oproept, welke overtuigingen eronder liggen en waarom iets je misschien veel harder raakt dan je had verwacht.

Ik houd niet van spelletjesavonden en afgelopen weekend kwam ik er precies achter waarom...

Afgelopen weekend was ik een spelletje aan het spelen en merkte ik dat ik me steeds meer begon te irriteren. Het was op een gegeven moment gewoon niet leuk meer. Ik was druk bezig om de ander de schuld te geven. Diegene bleef maar hangen in zijn eigen perspectief, zijn eigen gelijk en het voelde alsof hij mij gewoon expres aan het tergen was. Ik had er helemaal genoeg van. Hoe meer hij mij begon te tergen, hoe grappiger het voor de anderen werd en hoe kleiner ik me voelde worden.

Ik raakte gefrustreerd... boos zelfs. Ik was er helemaal klaar mee. Toch begon ik ook te merken dat mijn reactie niet helemaal in verhouding stond tot wat er daadwerkelijk gebeurde, want als iets me niet zo diep raakt, kan ik er meestal om lachen. Dan denk ik: het is maar een spelletje, let it go en ga ik weer verder.

Maar nu lukte dat niet.

Ik voelde dat er iets werd geraakt dat veel dieper ging dan dat spelletje (en zijn 'tergende gedrag'). En toen ik daar eerlijk naar durfde te kijken, ontdekte ik wat er speelde: mijn onzekerheid werd getriggerd. De angst dat ik dom ben (en daarom uitgelachen wordt).

Ineens voelde ik me weer dat kleine meisje dat door haar wiskundedocent dom werd genoemd, omdat ze niet goed was met cijfers. Met nog een schepje erbovenop: “Begrijp je het ECHT niet?” en als kers op de taart: de hele klas in die in lachen uitbarstte.

Blijkbaar had ik die ervaring opgeslagen als bewijs voor iets wat ik over mezelf was gaan geloven: dat ik dom ben.

En tijdens dat spelletje werd die overtuiging opnieuw aangeraakt.

Het bijzondere is dat ik op dat moment twee kanten op had gekund. Ik had boos kunnen blijven, de ander de schuld kunnen geven en me kunnen blijven vastbijten in mijn frustratie of ik kon eerlijk zijn over wat er daadwerkelijk in mij gebeurde.

Dus in plaats van mijn irritatie op de ander te blijven richten, stelde ik me kwetsbaar op en sprak ik uit wat er aan de hand was.

“Man, ik word even overspoeld door mijn eigen onzekerheid," zei ik. "Ik kan echt even niet leuk meer meedoen, want ik voel in een keer zo'n diepe onzekerheid dat ik dom ben."

En weet je? Dat voelde heel anders dan boos blijven en mijn frustratie afreageren.

Ik hoefde mijn onzekerheid niet langer te verbergen achter mijn irritatie. Ik hoefde niet te doen alsof het me allemaal niets deed of te bewijzen dat ik het wél begreep. Ik mocht erkennen dat er iets in mij werd geraakt.

En dat is precies waar schaduwwerk voor mij over gaat.

Je kunt je onzekerheid blijven verbergen achter boosheid, perfectionisme of de behoefte om gelijk te krijgen of je kunt haar erkennen, er verantwoordelijkheid voor nemen en jezelf toestaan om daarin kwetsbaar te zijn.

Dat vraagt moed. Het is vaak makkelijker om naar buiten te wijzen dan om eerlijk te kijken naar wat er in jezelf gebeurt. Het is makkelijker om de ander de schuld te geven dan om toe te geven dat iets je raakt, dat je onzeker bent of dat er een overtuiging over jezelf meespeelt die je liever niet onder ogen komt.

Maar juist op die momenten ligt er een kans om jezelf beter te leren kennen, om te ontdekken welke verhalen je over jezelf bent gaan geloven en welke kanten van jezelf je misschien al jarenlang probeert te verbergen.

En je hoeft die kanten niet meteen te veranderen. Je mag ze eerst leren herkennen, begrijpen en erkennen. Alles begint bij bewustwording en eerlijk? Al DURVEN kijken naar jouw eigen schaduwkanten? Dat is NEXT LEVEL work en werk dat maar weinig mensen echt aan durven gaan. Hoe oncomfortabel dit werk ook voelt... de vrijheid in jezelf en in je leven die je ervoor terugkrijgt is niet in woorden uit te leggen.

So, let’s tune in

Denk eens terug aan een moment waarop je de afgelopen tijd sterk reageerde op een situatie.

Wat werd er in jou geraakt, hoe reageerde je en wat probeerde je op dat moment misschien te verbergen of niet te voelen?

Neem de tijd om daar eerlijk bij stil te staan. Zonder jezelf te veroordelen en zonder meteen een oplossing te zoeken.

Misschien ontdek je dat je boosheid eigenlijk verdriet verbergt, dat je perfectionisme voortkomt uit de angst om te falen of dat je behoefte om gelijk te krijgen iets probeert te beschermen wat kwetsbaar voelt.

Wees nieuwsgierig naar wat je tegenkomt, juist daar kun je iets over jezelf leren.

Je hoeft jezelf niet af te keuren om wat je ontdekt en je hoeft ook niet alles meteen op te lossen. Soms begint verandering simpelweg bij de bereidheid om eerlijk te kijken naar wat er in jou leeft.

Ik ben heel benieuwd wat er bij jou uitkomt. Vind je het leuk om je inzicht met mij te delen? Deel het met mij via een DM op Instagram. I'd love to hear from you. 

Succes & 'til next weekkk

With love,